Λεμφικό μασάζ (μασάζ λεμφικής παροχέτευσης)   Για να επιβιώσουμε το σώμα μας πρέπει να επιτελεί διαρκώς μια σειρά δραστηριοτήτων: να ανανεώνει τα κύτταρα που καταστρέφονται βαθμιαία, να αποκαθιστά την ενέργεια που δαπανάται για την διατήρηση της λειτουργίας των διαφόρων οργάνων, να διατηρεί σταθερό το επίπεδο των ουσιών στο σώμα, να προσλαμβάνει νέο "υλικό" για την ανάπτυξη του και να αποβάλλει όλα τα "άχρηστα προϊόντα" τα οποία αν συσσωρευθούν μπορούν να βλάψουν τις φυσιολογικές μεταβολικές λειτουργίες. Λόγω του ότι οι λειτουργίες πρόσληψης ύλης, ενέργειας και απέκκρισης επιτελούνται από εξειδικευμένα όργανα και συστήματα (πεπτικό, αναπνευστικό, απεκκριτικό),

 

καθίσταται αναγκαία η ύπαρξη ενός συστήματος που θα μπορεί να συλλέγει και να διανέμει ζωτικές ουσίες σε ολόκληρο το σώμα και να κατευθύνει όλα τα άχρηστα προϊόντα στα απεκκριτικά όργανα. Το κυκλοφορικό και το λεμφικό σύστημα ευθύνονται για τη συλλογή και τη διανομή: είναι δύο περίπλοκα σωληνώδη δίκτυα ποικίλου μεγέθους (τα αγγεία), στο εσωτερικό των οποίων ρέουν δύο υγρά πλούσια σε κύτταρα, το αίμα και η λέμφος αντίστοιχα. Ενώ το σύστημα του αίματος είναι ένα κλειστό κύκλωμα στο οποίο το αίμα ωθείται διαρκώς να κυκλοφορήσει από τις συσπάσεις της καρδιάς, το λεμφικό σύστημα είναι ένα ανοιχτό κύκλωμα που παροχετεύει "παθητικά" το διάμεσο υγρό (λέμφο) από τους ιστούς. Η λέμφος ωθούμενη από τις μυϊκές κινήσεις του σώματος, από τον παλμό των αρτηριών, την διαφορά πίεσης στον θώρακα που δημιουργείται από την αναπνοή τον περισταλτισμό των εντέρων, και τις συσπάσεις των ίδιων των λεμφαγγείων, διέρχεται μέσω των λεμφικών αγγείων, από την περιφέρεια προς τους κύριους πόρους που καταλήγουν στις μεγάλες φλέβες στη βάση του τραχήλου (λαιμού).

 

Η λέμφος είναι υγρό υποκρίτρινο, που έχει περίπου την ίδια σύσταση με το πλάσμα του αίματος, μόνο που δεν περιέχει ερυθρά αιμοσφαίρια. Πρόκειται για υγρό του μεσοκυττάριου χώρου, το οποίο όταν εισέρχεται στα λεμφαγγεία ονομάζεται λέμφος. Αποτελείται από ποικίλα συστατικά όπως πρωτεΐνες, νερό, γλυκόζη, ηλεκτρολύτες, ένζυμα και ορμόνες. Η απομάκρυνση των πρωτεϊνών είναι απαραίτητα διότι αυτές έλκουν νερό οπότε υπερβολική πρωτεΐνη στο μεσοκυττάρια υγρό προκαλεί πρήξιμο ή οίδημα. Η λέμφος επίσης αποτελεί την οδό αποβολής πολλών νεκρών κυττάρων, τελικών προϊόντων του μεταβολισμού, βακτηρίων, ιών, ανόργανων ουσιών, νερού και λιπιδίων. Η λέμφος μέσα από τα λεμφαγγεία ρέει προς τους πλησιέστερους λεμφαδένες όπου εκεί φιλτράρεται πριν να επιστρέψει στο κυκλοφορικό σύστημα. Επίσης λευκά αιμοσφαίρια που υπάρχουν στους λεμφαδένες απομακρύνουν τυχόν παθογόνους οργανισμούς που μπορεί να υπάρχουν. Το λεμφικό σύστημα αποτελείται από τα λεμφαγγεία, τη λέμφο, τους λεμφαδένες και τα λεμφοκυτογόνα όργανα. Κύρια λεμφοκυτογόνα όργανα είναι Μυελός των οστών: προέρχονται όλα τα λεμφοκύτταρα Θύμος αδένας: ωριμάζουν τα Τ-λεμφοκύτταρα (Τ-κύτταρα), τα οποία είναι σημαντικά για το ανοσοποιητικό σύστημα Σπλήνας: καταστρέφει βακτήρια και παράσιτα και παράγει αντισώματα και πρωτείνες, καταπολεμώντας ιούς και άλλους βλαπτικούς παράγοντες. Επίσης καταστρέφει φθαρμένα ερυθρά και φθαρμένα αιμοσφαίρια.

 

Αμυγδαλές: Λεμφοκύτταρα προστατεύουν τον οργανισμό από εισπνεόμενους παθογόνους μικροοργανισμούς Σκωληκοειδής απόφυση: συμμετοχή στην άμυνα του οργανισμού (παρουσία λεμφοκυττάρων και παραγωγή λευκών αιμοσφαιρίων) Λεμφαγγεία εντέρου: απορροφούν λίπη (χιλός) και μεταφέρουν τη λέμφο από το έντερο προς το κυκλοφοριακό σύστημα, περνώντας μέσω λεμφαδένων για φιλτράρισμα. Λεμφαδένες Αμυγδαλές Θύμος Αδένας Σκωληκοειδής απόφυση Μυελός των οστών Σπλήνας Λεμφαγγεία εντέρου Λεμφικό σύστημα και περιτονία Η περιτονία, ο συνδετικός ιστός του σώματος, φιλοξενεί και υποστηρίζει το λεμφικό σύστημα, το οποίο είναι υπεύθυνο για την απομάκρυνση των αποβλήτων και την καταπολέμηση των λοιμώξεων. Η κίνηση του λεμφικού υγρού εξαρτάται από τη συμπίεση των μυών και της περιτονίας, πράγμα που σημαίνει ότι η υγιής περιτονία είναι ζωτικής σημασίας για την αποτελεσματική λεμφική παροχέτευση και αποτοξίνωση. Η δυσλειτουργική ή περιορισμένη περιτονία μπορεί να επιβραδύνει τη λεμφική ροή, οδηγώντας σε κατακράτηση υγρών, φλεγμονή και μειωμένη ανοσοποιητική λειτουργία.

 

Πώς Συνδέονται Στέγαση: Τα λεμφικά αγγεία είναι ενσωματωμένα μέσα στα στρώματα της περιτονίας, ιδιαίτερα στην επιφανειακή περιτονία, η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το δέρμα. Μηχανισμός Αντλίας: Το λεμφικό σύστημα δεν διαθέτει δική του αντλία, επομένως βασίζεται στις κινήσεις του σώματος, στις μυϊκές συσπάσεις και στην απελευθέρωση της περιτονίας για να ωθήσει τη λέμφο μέσω των αγγείων. Μεταφορά: Η υγιής, κινητή περιτονία επιτρέπει την αποτελεσματική μετάδοση αυτών των μηχανικών δυνάμεων, γεγονός που βοηθά στην κυκλοφορία της λέμφου και στην απομάκρυνση των αποβλήτων από τους ιστούς. Επίδραση της Περιορισμένης Περιτονίας στο Λεμφικό Σύστημα Αργή Αποστράγγιση: Όταν η περιτονία περιορίζεται λόγω τραυματισμών, ουλώδους ιστού ή φλεγμονής, εμποδίζει την κίνηση του λεμφικού υγρού. Συσσώρευση Αποβλήτων: Η αργή αποστράγγιση σημαίνει ότι οι τοξίνες, τα παθογόνα και τα απόβλητα παραμένουν στους ιστούς για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, οδηγώντας ενδεχομένως σε κυτταρική βλάβη και φλεγμονή. Εξασθενημένη Ανοσία: Ένα αργό λεμφικό σύστημα μπορεί να εμποδίσει την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να μεταφέρει αποτελεσματικά τα λευκά αιμοσφαίρια και να καταπολεμά τις λοιμώξεις.

 

Κατακράτηση Υγρών: Η συσσώρευση υγρών εντός των περιτονιακών επιπέδων μπορεί να οδηγήσει σε πρήξιμο και ένα γενικό αίσθημα «βαρύτητας» ή στασιμότητας στο σώμα. Οφέλη της Υγιούς Περιτονίας για τη Λεμφική Ροή Αποτελεσματική Αποτοξίνωση: Η ελεύθερη ροή της περιτονίας προάγει τη βέλτιστη λεμφική αποστράγγιση, επιτρέποντας στο σώμα να καθαριστεί αποτελεσματικά από τα απόβλητα και τις τοξίνες. Ενισχυμένη Ανοσία: Ένα ισχυρό σύστημα περιτονίας υποστηρίζει τον ρόλο του λεμφικού συστήματος στη μεταφορά των ανοσοκυττάρων, συμβάλλοντας σε μια ισχυρή ανοσολογική απόκριση. Βελτιωμένη Ισορροπία Υγρών: Η υγιής περιτονία βοηθά στη διατήρηση της ισορροπίας των υγρών διασφαλίζοντας ότι η περίσσεια υγρών αποστραγγίζεται αποτελεσματικά από τους ιστούς και επιστρέφει στην κυκλοφορία του αίματος.

 

Λειτουργίες του λεμφικού συστήματος Η σημασία και η σπουδαιότητα του λεμφικού συστήματος φτάνει τόσο μακριά που πολλοί ούτε που συνειδητοποιούν ότι μπορεί και μεγάλοι πόνοι, χαμηλή ενέργεια, ή ευπάθεια σε λοιμώξεις και κρυολογήματα, μπορεί να οφείλονται σε ένα υπερφορτωμένο και υπολειτουργικό λεμφικό σύστημα και σε ένα άτονο ανοσοποιητικό σύστημα. Ειδικότερα οι λειτουργίες του λεμφικού συστήματος έχουν ως εξής: Πρώτη γραμμή άμυνας στα εχθρικά κύτταρα Διατηρεί ισορροπία στην ποσότητα και στην πίεση του αίματος Μεταφέρει τα λίπη και τις θρεπτικές ουσίες από το λεπτό έντερο στην κυκλοφορία του αίματος Επιστρέφει τις πρωτεΐνες και τα άλλα μακρομόρια την κυκλοφορία Απομακρύνει τις τοξίνες από τον οργανισμό Ενδείξεις Μετά από χειρουργικές επεμβάσεις (κατόπιν σύστασης του ιατρού) Χαμηλό ανοσοποιητικό Μυοσκελετικοί πόνοι Στρες Κόπωση Κακή διατροφή Ουλές Κυτταρίτιδα Κακή κατάσταση επιδερμίδας

 

Υπέρταση (όχι σε συνδυασμό με καρδιακά προβλήματα) Αντενδείξεις Σε συγκεκριμένες παθολογικές καταστάσεις δεν συνιστάται, γιατί μπορεί να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Οξεία φλεγμονή (ιοί, βακτηρίδια, αλλεργιογόνα, τοξίνες, μολυσματικές ασθένειες-λοιμώξεις, κακοήθεις όγκοι, θρόμβωση και καρδιακά προβλήματα, ανοιχτά τραύματα, δερματικές φλεγμονές, πυρετός, καρδιακές ή νεφρικές ασθένειες, υπόταση, μεταμοσχεύσεις οργάνων, αφαίρεση σπληνός, είναι οι περιπτώσεις οι οποίες καλό είναι να μην περιέχουν στην θεραπευτική αγωγή το λεμφικό μασάζ. Η ιστορία του λεμφικού μασάζ Το λεμφικό κυκλοφορικό σύστημα αποτελεί για τον ανθρώπινο οργανισμός το πιο σημαντικό μέσον άμυνας εναντίον των μικροβίων και των λοιμώξεων. Ο καθηγητής φιλοσοφίας Emil Vodder εμπνεύστηκε και δημιούργησε ένα ειδικό μασάζ το οποίο εφάρμοσε σε τραυματίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου O dr Emil Vodder γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1896 και πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1986, Μαζί με τη σύζυγο του, dr Estrid Vodder, επέφεραν καινοτομίες στην Ιατρική της Λεμφολογίας, εργάστηκαν στην Γαλλική Ριβιέρα, όπου υπήρχε ένα νοσοκομείο για τη θεραπεία ασθενών με χρόνια νοσήματα. Κατά τη διάρκεια της θητείας τους σε αυτό το νοσοκομείο, παρατήρησαν ότι οι ασθενείς είχαν πρησμένους λεμφαδένες. Στη δεκαετία του 1930 ήταν απαγορευτικό να ασχοληθεί και να αγγίξει κανείς το λεμφικό δίκτυο, εξαιτίας της ελλιπούς γνώσης από τον ιατρικό κόσμο αυτού του συστήματος. Ο Emil και η Estrid Vodder δεν απογοητεύτηκαν, και το 1932 άρχισαν να μελετούν το λεμφικό σύστημα, γεγονός που τους βοήθησε να εμπνευστούν και να δημιουργήσουν μια μέθοδο που περιείχε προσεκτικούς χειρισμούς πάνω στο δέρμα, με σκοπό να προκαλέσουν τη δραστηριοποίηση της λεμφικής κυκλοφορίας. Το 1936, ύστερα από τέσσερα χρόνια έρευνας, εισήγαγαν αυτή την τεχνική στον ιατρικό κόσμο της Γαλλίας. Πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους διαδίδοντας και διδάσκοντας αυτήν τη μέθοδο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η τεχνική η οποία συνίσταται στην προσεκτική μετακίνηση των χεριών με το "τέντωμα , το "μάζεμα" και το "στρίψιμο" του δέρματος για να κινήσει τη λέμφο, διδάσκεται έως σήμερα.